آقا امير المؤمنين علي عليه السلام ميفرمايند:

خوشا به حال كسي كه زندگي اوهمانند سگ باشد كه درآن ده خصلت است و شايسته است همه ي اين خصلتها در مؤمن باشد:

1. اسم و رسمي در بين مردم و جامعه ندارد و آن حال مساكين و فقيران است.

2. فقير است و مال و ثروتي ندارد و آن صفت مجردان است.

3. مأوي و خانه ي ثابتي ندارد و همه زمين منزلگاه اوست و اين از نشانه هاي متوكلين است.

4. بيشتر اوقات گرسنه است و آن از آداب صالحين و انسانهاي شايسته است.

5. اگر صاحبش او را بزند، در خانه او را ترك نمي كند و آن از نشانه هاي ارادتمندان است.

6. مقداري از شب را مي خوابد و آن از نشانه هاي محبين و دوستداران است.

7. اگر رانده شود و به او جفا كنند، منتظر مي ماند و اگر فراخوانده شود اجابت مي كند ( قهر نمي كند ) و به كسي حسودي نمي كند و آن از نشانه هاي فروتنان و خاشعين است.

8. به آنچه صاحبش به او مي دهد راضي است و آن از حالات انسانهاي قانع است.

9. بيشتر عمرش عملش سكوت است و آن از نشانه هاي انسانهاي خداترس است.

10. اگر بميرد از خودش ارث و ميراثي به جا نمي گذارد و آن از حالات زاهدان است.

مصدر الرواية:

كتاب لئالي ، الاخبار مجلد 5 ، الصفحة 388.387 ، للتويسركاني